A SOUP – The first review is in! Rootstime, BE

A wonderful September morning for Jenny Wren and Her Borrowed Wings as we wake up to our first review of the new album – A SOUP.
Thank you to ROOTSTIME for taking the time to listen to our music and give us this excellent first review.
Enjoy, as always, the google translation of the review below.
A SOUP will be released on 1st November 2016 with some limited pre-release copies available for some lucky folk at our live shows before then.

Thank you Rootstime!

JENNY WREN AND HER BORROWED WINGS – A SOUP
ROOTSTIME (BE) SEP2016

Best weer lastig om een kant-en-klaar etiketje op dit trio te kleven.Jenny Wren (haar naam is geleend bij Paul McCartney) is een jonge Engelse multi-instrumentaliste uit het Engelse Essex, die hier aan haar tweede plaat toe is in triovorm met haar kompanen, de Bennen Gallon en Fisher, de een zeer bedreven op de Resophonic, de ander op “gewone” akoestische gitaar. Van haar echte naam heet Jenny gewoon Trilsbach en zij is het vocale gezicht van de band.FRONT COVER for Headed paper

Op die nieuwe plaat serveert het trio dertien zelfgeschreven songs, netjes verdeeld tussen de drie bandleden en, zoals al gezegd, sobertjes gearrangeerd met niet meer dan drie akoestische instrumenten (vier, als je de stem meerekent) tegelijk.

Drie kwartier lang neemt de band je mee op een tocht, die langs veel vertrouwde huisjes uit de rootsmuziek leidt: nu eens is er country, dan weer blues, nu eens gaan ze de old-timetoer op, dan weer halen soul en rhythm & blues de bovenhand. Dat leidt tot een heel gevarieerde, heel beluisterbare plaat, waarvan je vooral meeneemt dat dit trio op een heel originele en vernieuwende manier de instrumenten laat samengingen en -spelen, die een bijzonder fijn neveneffect blijkt te hebben: ik beluisterde ze nu een keer of zes, zeven en meer en meer krijg ik zin om dit clubje live aan het werk te zien. Dat lijkt me een heel knap gebeuren te zijn, dat ik helaas nog niet zelf mocht ervaren.

Nu, in afwachting daarvan, kan ik me best vinden in de heerlijke cocktail die op de plaat gebrouwen wordt: van opener “A Sailor”s Blues” -dat zijn titel niet gestolen heeft- over het smachtende, langoureuze “The Leaving” en het haast even trieste “Until It’s Time To Go”, waarin Jenny haar vocale kwaliteiten optimaal etaleert, tot het swingende “Don’t Bring Me Down”, maar net zo goed van het iets lomere, jazzy “Brick by Brick” over het zusje daarvan, “A-creeping” met zijn fijne vocalen van de jongens er doorheen, tot het afsluitende “The Promise”, is dit een CD, die je naar een rokerige nightclub doet verlangen, zo eentje waar de verlichting schaars is, de drankjes veel te duur, maar de muziek uitmuntend.

Jenny Wren en haar band horen in zo’n decor thuis, denk ik. Tot dat werkelijkheid wordt, zal deze plaat nog heel vaak uit het -overigens heel fraaie en uit gerecycleerd materiaal gemaakte- hoedje komen om ons te begeleiden op al dan niet nachtelijke autoritten. Prima plaat van een band die bij onze Noorderburen al wel te zien was, maar die maar eens dringend richting Brussel moet afzakken!

(Dani Heyvaert)

http://rootstime.be/index.html?http://rootstime.be/CD%20REVIEUW/2016/SEPT1/CD14.html

English translation (sort of) here…JENNY WREN AND HER BORROWED WINGS – A SOUP
ROOTSTIME (BE) SEP2016
Best weather difficult for a ready-to-eat label on this trio to kleven.Jenny Wren (her name is borrowed from Paul McCartney) is a young English multi-instrumentalist from Essex, England, which is to come to its second record in trio form with its companions, the Bens Gallon and Fisher, a highly skilled on the Resophonic, the other on “ordinary” acoustic guitar. Her real name Jenny just called Vibration Bach and she is the vocal face of the band.

In this new album serves trio thirteen self-penned songs, neatly divided between the three band members and, as already mentioned, sober little arranged with no more than three acoustic instruments (four, if you count the vote) simultaneously.FRONT COVER for Headed paper

Three quarters of an hour the band takes you on a journey that leads along many familiar houses from the roots music: sometimes there’s country, sometimes blues, sometimes they go the old-time Tour, then again bring soul and rhythm & blues the upper hand. This leads to a very diverse, very listenable record, which you primarily take this trio makes merged and play together the instruments in a very original and innovative way, which appears to have a very nice side effect: I heard they are six times and seven more and more I want to see this club live in action. That seems to happen a very handsome that I experienced not yet himself.

Now, in the meantime, I agree with most of the cocktail being brewed on the plate: of opener “A Sailor ‘s Blues” -that his title stolen has- about yearning, languorous “The Leaving” and almost as sad “until it’s Time to Go”, which Jenny optimally showcases her vocal qualities to the swinging “Do not Bring Me Down”, but just as much of anything lomere, jazzy “Brick by Brick” on the sister thereof “a creeping” with its delicate vocals of the guys through it, to the closing “the Promise”, this is a CD that makes you long for a smoky nightclub, the kind where the lighting is scarce, the drinks too expensive but the music excellent.

Jenny Wren and hear her belt in such a decor at home, I think. Until that becomes reality, this record will often come from the -overigens very attractive and recycled material gemaakte- hat to accompany us on whether overnight car trips. Fine album from a band that our northern neighbors already had seen but once again descend urgently needs to Brussels!

(Dani Heyvaert)

Advertisements